وزمتر نو

یاری پیدا کردشه

دل سرآخر حسرتی کا یاری پیدا کردشه

دستی بنده پانی زنجیل عشق دریا کرده شه

ناجه وان آبسته پرزه پشتی کو دشت و دومن

مجنونی شیوار آبه گونله شی ستا کرده شه

بلبلی شی سوکله خون رازش دلی کا منده یه

تی سری نشته سینه ش ویژنده شیدا کرده شه

شورو شوقی در سرش داره ملنگ از هر جیگاه

عاشقی و دیونگی ام روزی ریسفا کرده شه

شو نشه مانگی نه و دا که سحر استاره نه

آرزوش گافارو آبسته و لالا کرده شه

دل به دریا ژنده شه و سر به کوهون مینه کا

دورو و ظلم و ستم هر روزی بی پا کردشه

کادره منده موحیبت کا دری شورو هوا

ام زمونه دستی کا «فردوس» تمنا کردشه.

آوتاوي شپقي شيوار

وختي كه ته دييسم ، فصل بهاري مونم از

جان گرم ، خنده كرم ، شي كرده داري مونم از

سوزه ديمي گِزْنَه چينگ مدكه ، كفچو آبو

سوزه نفس كه مبو ، لاخ و تفاري مونم از

كوه ديمي كو چمه شي آوتاوي شپقي شيوار

بشور آشور بكه من ، ليله رباري مونم از

گلي تيته مويكه ، بلبلي ناجه مويكو

گلي شرمي مدلا ، مست و خوماري مونم از

اشته چمي كو ويوار اسرگي دا از بوينم

خشكه سال ، كوه ديمي كو ، پچكه لاري مونم از

زوني كا عيشوه ويكه ، لوي كو خنده بنشا

نه كه اخمون ويكري! گزنده ماري مونم از

اشته ناجن مدوست وختي منه قر كري شي

«شته اولستي‌» موا ، هر پشه داري مونم از

برون به پايزه شوون «فردوسي»نه گف آمونن

اشته خلبتي بِه راه عين تلاري مونم از

... نه ته داري و نه از

جان اُستاد ؛ دل بي غم ،  نه ته داري و نه از
غيرز ام غم يارو همدم ، نه ته داري و نه از

هرچي ام داورو بري كو، ويريه  خش حالي را
فقت پوله كه اي هم ، نه ته داري و نه از

نه ترا خمي شرنگه  ، نه مرا ياري به كام
خوش به در ام يكه عالم ،  نه ته داري و نه از

چكه پردي سري منديمونه تا وحي برسه
كمكي از همه آدم ، نه ته داري و نه از

شوي ظلماتي مينه كو ، خوشيمون شوتاوينه
ظلماتي را اي موچه رحم ، نه ته داري و نه از

نامرادی ته وینی ، شله کش داورو بری
تاسینه تاریکی را شم ، نه ته داری و نه از

جنگ دريمون ناسازه روزگاري خلك و خونه
راستيمون ايته پيچ و خم ، نه ته داري و نه از

زمونه قمچي پري سيله ژنه دويره شو
خرده لي وخت ميجه را خم ، نه ته داري و نه از

دوستون آخر ژه قمه ، پشت سوکا خون ویتکی
چی راچ آکرده را مرهم ، نه ته داری و نه از

صبا ك وخت حيساب بو، چمه خرجين پوره پور
ترا ور ‹فردوس»ي را كم ،  نه ته داري و نه از