یاری پیدا کردشه

دل سرآخر حسرتی کا یاری پیدا کردشه

دستی بنده پانی زنجیل عشق دریا کرده شه

ناجه وان آبسته پرزه پشتی کو دشت و دومن

مجنونی شیوار آبه گونله شی ستا کرده شه

بلبلی شی سوکله خون رازش دلی کا منده یه

تی سری نشته سینه ش ویژنده شیدا کرده شه

شورو شوقی در سرش داره ملنگ از هر جیگاه

عاشقی و دیونگی ام روزی ریسفا کرده شه

شو نشه مانگی نه و دا که سحر استاره نه

آرزوش گافارو آبسته و لالا کرده شه

دل به دریا ژنده شه و سر به کوهون مینه کا

دورو و ظلم و ستم هر روزی بی پا کردشه

کادره منده موحیبت کا دری شورو هوا

ام زمونه دستی کا «فردوس» تمنا کردشه.

آوتاوي شپقي شيوار

وختي كه ته دييسم ، فصل بهاري مونم از

جان گرم ، خنده كرم ، شي كرده داري مونم از

سوزه ديمي گِزْنَه چينگ مدكه ، كفچو آبو

سوزه نفس كه مبو ، لاخ و تفاري مونم از

كوه ديمي كو چمه شي آوتاوي شپقي شيوار

بشور آشور بكه من ، ليله رباري مونم از

گلي تيته مويكه ، بلبلي ناجه مويكو

گلي شرمي مدلا ، مست و خوماري مونم از

اشته چمي كو ويوار اسرگي دا از بوينم

خشكه سال ، كوه ديمي كو ، پچكه لاري مونم از

زوني كا عيشوه ويكه ، لوي كو خنده بنشا

نه كه اخمون ويكري! گزنده ماري مونم از

اشته ناجن مدوست وختي منه قر كري شي

«شته اولستي‌» موا ، هر پشه داري مونم از

برون به پايزه شوون «فردوسي»نه گف آمونن

اشته خلبتي بِه راه عين تلاري مونم از

... نه ته داري و نه از

جان اُستاد ؛ دل بي غم ،  نه ته داري و نه از
غيرز ام غم يارو همدم ، نه ته داري و نه از

هرچي ام داورو بري كو، ويريه  خش حالي را
فقت پوله كه اي هم ، نه ته داري و نه از

نه ترا خمي شرنگه  ، نه مرا ياري به كام
خوش به در ام يكه عالم ،  نه ته داري و نه از

چكه پردي سري منديمونه تا وحي برسه
كمكي از همه آدم ، نه ته داري و نه از

شوي ظلماتي مينه كو ، خوشيمون شوتاوينه
ظلماتي را اي موچه رحم ، نه ته داري و نه از

نامرادی ته وینی ، شله کش داورو بری
تاسینه تاریکی را شم ، نه ته داری و نه از

جنگ دريمون ناسازه روزگاري خلك و خونه
راستيمون ايته پيچ و خم ، نه ته داري و نه از

زمونه قمچي پري سيله ژنه دويره شو
خرده لي وخت ميجه را خم ، نه ته داري و نه از

دوستون آخر ژه قمه ، پشت سوکا خون ویتکی
چی راچ آکرده را مرهم ، نه ته داری و نه از

صبا ك وخت حيساب بو، چمه خرجين پوره پور
ترا ور ‹فردوس»ي را كم ،  نه ته داري و نه از

گناهم چه بود

وقتي براي شعرهايم شمشير مي كشند

براي پرنده ي خيالم تير مي كشند

طعام وسوسه ام را ، تمام باغ ها بس اند

به روي تصوير بنفشه ها ، سير مي كشند

بيشه زار آرزوهايم ختن ها پُراند

براي شيطنت خرگوش ها ، شير مي كشند

عبور حادثه ها را نظاره مي كنم از ازل

بر چروك هاي پيشاني ام ، تقدير مي كشند

سروي قد كشيده سايه اش گوارا بود

براي رسم خانه ها ، بلوط پير مي كشند

دلارها قد كشيدند و افسانه گشت

به روح عشق خالصم ، لير مي كشند

سكوت بود وعشق بود و اشك بود و آه

گناهم چه بود كه برايم مير مي كشند

چِمْ بَه راه

راه خَراوهَ ، خنده لْوون كو ويمَردهَ ، تْه آرَس

پارگائونكا ، آتشهَ پَسنَه دَمَرده تْه آرَس

دستي ، دستي كا مَنَه فيكرو خييالاتي مَمون

سخت و سستي روزگاري چَكَه پَرده ته ْ آرَس

خْرْ اومَه چيراتينه سردِ ويمَندَه بي اَمون

دا خَوَر دار آبي و سيلاوي بَردهَ ته ْ آرس

راه نيمَه راه ن كا هيزارون چِمْ بَه راه ، مَنْدَه تْرا

نوم ويلَكون خيلي وقتَه ، وَرَه هَردَه تْه آرَس

شَخْتَه ژَندَه دل رَفِق ، فْتَه چِمون آكَه دييَس

صافَه آوَيْنَه دْلون ني قورصَه چَردَه تَه آرَس

كَيني تْه شَوْتاوينَه دا سوكلَه خون حاشا بيرَه؟

دا بْزوني مَنگي سوسونَش چْكرده تْه آرَس

خنده خيلي وقته گئرون آبَه و پَيدا نييَه

بْرَمِه چِمي چِمَه كو خيلي سردَه تْه آرَس

آوْتاوي سايه بْمون «فردوس»آوي ژَندَه شَپَق

چِمْ آكَه دنيا دييَس ، شاهَد نِمَردَه تْه آرَس

لاخ و تفاریمه برا

خیلی از خسته ایمه ، خسته و زاریمه برا

گله دیواری شیوار ، لاخ و تفاریمه برا

عمری که از دییسم ، هیچی مرا منده نییه

زندگی تله شراویکو ، خوماریمه برا

دنیا که قشنگ وینی ، چاردیوارش زیندونیه

چی روکو قشنگ دییس ، نقش و نیگاریمه برا

چه دری خرجینی کو ، دا که صبا پس آدوئم؟

اجلی کرنافی را ، چم اینتظاریمه برا

زمستونی سرده سوجه ، ویتاشه کوه دیمی نی

جنگلی مینه کو از ، هه خشکه داریمه برا

اشته قورصه باغی داوره ، ته ویژن تریه پوئه

غم مرن چی وته را ، هیسته اجاریمه برا

ناجه ئون هرچی وینی، همش که منداوی مونه

ناجه تیر ویداشته کو ، همش نیظاریمه برا

دلی درجه آکرم ، دا که غم و قورصه بشو

آوتاوی چمی ناری ، خرد و خشاریمه برا

اسه آرزو دارم ، خردنی زنگی بدارم

خیف که دل زم ، زنگی کو پاره شواریمه برا

مغریبی سرخی دییس ، تشتی که مانگی را نوئه

زرده دیم سیلله گنه ، دور د دیاریمه برا

لوونکوم خنده آری ، شای ایله زمبیل بچینی

وماش دل زم لو دییس ، عین خساریمه برا

«فردوس»ی تنگه دلی کو، غم کاره لپه گنه

سری ژنده دلی آلاو، بی قراریمه برا

دوئه كه

به : حسين عزيزم

براي اندوه بيكرانش!

دوئَه كَه ،

سه ده سال عمرْرْ گْذشته

هَني ناجَه داري تْه

اْشْتْه پا سَر بْموني ؟

خساره چمه دل

شنار ام تنخایی کو تنگ و خساره چمه دل

شادی و قورصه و خنده کو بیزاره چمه دل

حاج حاجی وختی که آ که بره کو لونه گره

قورصه نی من ویراشو عین بهاره چمه دل

کوه و دشت و دومنی بگردی ته حفصله نه

گونله ویدار شیته آهوشی شکاره چمه دل

باغی کا گردی سوه نه ته چینی ترشه انار!

نزونی ام داری خاله کو شاواره چمه دل

سرده سوجه ژنه سیلله موسی شی که کچی را

کلاگاه کش مدکه جیکی شیواره چمه دل

یادما وختی که از مانگی نه گف گف آمونیم

تلاری سری هنی چم اینتظاره چمه دل

هنی بای ام موئه بندون وا آدی مسته کیجه

کن وری آی ته بوا؟ مست و خوماره چمه دل

همه شون سقه داری تکیه آدن وا ناری کو

تنه وام دل مدوست چکه دیواره چمه دل

یاری وینم وختی از خلکی نه دس به دس دری

بلوره آوینه شی خرد و خشاره چمه دل

«فردوسی »دردی اگم چمچه نه عیار بکری

پوسته اجار ، مثل پرزنی شیواره چمه دل

پژوهش تالش شناسی با فرکانس فراجغرافیایی

اشاره :

وبلاگ ها و سایت هایی که به استقبال ازسران

تــالشان  آنسوی  مرز رفته اند  مجازند که  اگر

 نیمچه شهامتی در آزادی بیان  دارند می توانند

باهمان زبانی که گفته های آنها را ترجمه ـ و به

 اینسویی ها منتقل می نمایند این مطلب را برای

آنسویی ها ترجمه نموده تا آنها نیز دریابند که

 سران  شان با آنها چه کرده اند؟!

پژوهش تالش شناسی در تالش حدودن دو سه دهه قدمت دارد و با وجود کاستی های موجود در منطقه از نظر امکانات آکادمیک و پژوهشی ـ البته برای خود تالشان ونه تالش پژوهشان غیر ، به وسع خود خیلی ناچیز به نظر می رسد . این موضوعی نیست که در این عصر مدرنیسم بتوان آنرا پنهان و کتمان کرد. اصولن درون مایه پژوهش در وهله اول خود باید دارای موادخامی برای پژوهشگر باشد تا بتواند خشت های بنیادین آنرا به مراتب با نظم نوین و دیسپلین خاصی چیدمان نماید . اگر روزی آن پژوهش گردآوری شده در سطحی معقول در دسترس قرار گرفت ، بتوان آنرا به عنوان الگویی پرمحتوا که چراغ راه دیگران ـ و شاید آینده گان از راه نیامده باشد.